Trabzon Dernekleri Federasyonu’nun 3 yıl önce seçilen yönetiminin son günleri yaklaştı. 27 Mayıs’ta kongre olacak. TDF, halihazırda geçen yıl kurulan Trabzon Federasyonu ile birlikte İstanbul’daki en üst düzey Trabzon sivil toplum kuruluşu konumunda. Dolayısıyla bu kurumun şahsında İstanbul’daki Trabzon üzerine iki satır kalem oynatmaya lüzum hissediyoruz.

İstanbul’daki Trabzonluların son derece dağınık olduğundan, bir araya gelip ortak faaliyetlerde bulunamadıklarından şikayet edilir. Klasik ve klişe birlik-beraberlik ağıtları yakılır ve geçilir. Sonra herkes işine gücüne bakar, bir sonraki ağıt törenine kadar. Yıllar geçer, bir zamanlar Trabzonlu sivil toplum kuruluşlarının yaptığı bir iki muhteşem organizasyona gönderme yapılır durulur, milli takımın 1956’da Macaristan’ı 3-1 yendiği maçın uzun yıllar minnet ve saygıyla anılması gibi. Birlik-beraberliğin bir şekilde tesis edilmesi gerektiğinde herkes hemfikirdir, ancak bugüne kadar kimse bunun formülünü bulamamıştır.

Kastedilen anlamda birlik-beraberliğin oluşturulmasının önünde bize göre başlıca iki engel vardır: Birincisi İstanbul’un coğrafi şartları, ikincisi de İstanbul’da çok fazla sayıda Trabzonlunun yaşıyor oluşu nedeniyle yanıltıcı bir çoğunluk duygusunun hakim olması. Bilindiği gibi Trabzonlular İstanbul’da en kalabalık nüfus gruplarından birini teşkil ediyorlar. Ancak doğal olarak bunların hepsi aynı bölgede değil, şehrin muhtelif semtlerinde öbek öbek topluluklar halinde yaşıyorlar. Bu öbekler kendi içlerinde iyi kötü bir sosyal ilişkiler ağı kuruyorlar, fakat diğer semtlerdeki Trabzonlularla biraz kopuk oluyorlar ister istemez. Bu semtler de genel olarak sahil boyu dikine büyümüş bir şehir olan İstanbul’un her tarafına dağılmış olunca ortaya çıkan sonuç pek de anormal değildir.

Bununla beraber, bu işler olmuyor, İstanbul’da birlik-beraberlik mümkün değil diyerek mutlak eylemsizlik sergilemek de kabul edilebilir değildir. Şimdi Trabzon Dernekleri Federasyonu’nun üç yıl önceki kongrede oy birliğiyle kabul edilen yeni dönem çalışma programının ana başlıklarına bir bakalım:

Gürpınar tesislerinin tamamlanması ve Ispartakule projesi için arsa temin edilip alınması, Trabzonlular için yaşlılar bakım evi yapımı, dernekler arası futbol turnuvası, Trabzon’daki kadastro sorunu hakkında çalışmalar yapma, kanser vak’aları hakkındaki çalışmaların devamı, 24 Şubat kutlaması yapacak dernekleri koordine etmek,(Aslında Bu 15 Ağustos olmalıdır)  derneklerle daha sık bir araya gelmek ve onlarla daha sağlıklı irtibat halinde olmak, gençlik meclisi oluşturmak, memlekete kültür turları düzenlemek, İstanbul’da yöre kültürünü gençlere tanıtmak ve aşılamak, eğitim panelleri düzenlemek, sürekli ve düzenli bir dergi çıkarmak.

Bu konularda neredeyse hiçbir gelişme olmadı. Belki gözümden kaçan vardır, yanlışım varsa bilenler lûtfen düzeltsin. Bu karneye en iyimser insan bile geçer not veremez. O halde ne olacaktır, en azından kendi belirlediği hedeflere ulaşmak amacıyla gayret gösteren bir kadro iş başına gelecektir/gelmelidir. İstanbul’daki Trabzonlular belki mutlak manada tek bilek, tek yürek, tek ses olamaz, ancak bu bizi mümkün olanı gerçekleştirmeye çalışmaktan alıkoymamalı. En zengininden en fakirine, Trabzonlular da dahil olmak üzere, Karadenizliler bu ülkeye sağladıkları katma değerin karşılığını alamıyorlar, sanırım bunda hepimiz hemfikiriz. O halde sivil toplum kuruluşlarımızın öncelikli görevi pastadan hak ettiğimiz dilimi alma konusunda çalışmalar yapmak olmalı.

Bugüne kadar, İstanbul’da faaliyet gösteren diğer sivil toplum kuruluşlarımızı fazlaca eleştirmedik. Biraz “iyi diyelim iyi olsun” mantığıyla hareket ettik. Doğru yaptık, yanlış yaptık ayrı mesele. Bundan sonra dost biraz acı söyleme niyetinde. Hepimizin iyiliği için, başka bir amacımız yok ve olamaz.

TDF Kongresi ve bizim STK’larımız

Bülent Şirin

bilgi@gunebakis.com.tr