Çaykara Uzungöl'de Turizmin çok gelişmiş olmasına rağmen, Genel ve yerel yönetimler, artan talebin karşılaşılmasında izdihamın hizmet kalitesini düşürdüğü halde alternatih Uzungöller üretme, yayla turizmin gelişmesi için altyapı ve düşük faizli, teşvik projeleri ahayata geçirmediğini esefle görmekteyiz.

            Değişen mevsim şartlarının, doğa turzminin cazip hale gelmesine fırsat vermiştir. Dünya insanlarına Kum-Güneş-Deniz yetmiyor, yeni arayışlar içine giren turizmciler doğa turizmi dediğimiz yeşil, dere, dağ ve temiz havaya talep patlaması ile yeni arayışlara girmiştir.

      Önce Arapların, israillilerin keşfettiği uzungöl artık Gurbetçi Karadenizlilerin değil Yabancı turistlerin gözbebeği olmuş durumda. Devletimiz Ege ve Akdeniz sahillerine verdiği geçmişteki desteği maalesef Doğu Karadenize vermemektedir. Doğu Karadenizin  her vadisine birden fazla Uzungöl tesis edilebilecekken garip bir şekilde doğal hayat HES projeleri ile yok edilmektedir.

            Sadece Solaklı Vadisine, İçinde Uzungöl'ün de olduğu 36 Km'lik hatta, 35 HES projesini kabul ettiğini görüyor adeta çılgına dönüyoruz. Doğu Karadenizin doğa turizmden kazanacağı döviz, 2-3 Atatürk barajından fazla olacaktır, Yeterki projeler yapılsın, devlet teşvik versin, altyapı tesis edilsin. Henüz Avrupalı turistin ilgi göstermediği Karadeniz doğa turizmi cazip tesis ve kolay ulaşım imkanlarının olmaması nedeniyledir. Avrupalı daha seçici olması nedeniyle mevcut tesislerin modern olmaması, çevre düzeni, ulaşım imkanlarının yetersiz olması nedeniyle bölgeden uzak durmaktadır. Modern tesislerin kurulması Doğu Karadenizi yeni ege yapacaktır.

           Bölgemizdeki Ekonomik hayatın gelişmesi için Turizmin mutlaka değerlendirilmesi gerekmektedir. Hes projeleri bölgeyi hepten boşaltacak, halkın kaçışını hızlandıracaktır. Çünkü HES'ler bölgeye bereket değil Fakirlik getrecek projelerdir. Bölgeye hiçbir ekonomik getiri sağlamayacaktır. Halen devletimiz Ürettiği elektiriğin %50'sini pazarlamaktan acizdir, kaçak kullanımla ziyan edilmektedir. Ayrıca bu kaçak kullanımın telafisi çok daha vahşice yapılmakta, namusuyla elektirik kullananlardan tahsil edilmektedir.

            Doğu Karadenizde Arazinin az oluşu, yöre insanını bölge dışına göç etmesine sebep olmaktadır. Bölge kayıtlı nüfusunun %90’ı Bölge dışında yaşamaktadır. 

             Bölgenin  büyük bir çoğunluğu İstanbul’dadır. Avrupaya giderek yerleşenlerimiz de oldukça çoktur. Bölge dışına çıkan hemşerilerimizin   çoğu inşaatla uğraşmaktadır. Çay mevsiminin başlangıcı olan Mayıs ayında köye dönüş olur. Bu nedenle yaz mevsimi köyler şenlenir. 

              İstanbul’da olanların ekonomik durumu iyidir. Köyde kalanlar ise fakir ailelerdir. Köyde kalanların yıllık geliri ortalama 3000 ila 5000 YTL civarındadır. İstanbul ve Samsun’da bulunanların yıllık geliri ise ortalama 10000 ila 20000 YTL arasında değişmektedir. Yaz mevsiminde çay fabrikalarında ve çay alım yerlerinde erkekler mevsimlik işçi olarak çalışırlar. Herkesin az da olsa çay bahçesi vardır. Ancak en çok çay veren 5 aile 10 ton, 20 aile 7 ton, 25 aile 5 ton, kalanlar ise 1-2 ton civarında sezonluk çay satmaktadır. Köyde yaşayan yerli halk, kendi çayını kendisi üreterek satmaktadır. Herhangi bir nedenle köyde ikamet etmeyen köy halkı ise, çaylarını genellikle ilçe dışından gelmiş ailelere bırakırlar. Bu aileler çayların bakımını ve üretimini yapar, gideri ve geliri mal sahibiyle yarı yarıya paylaşırlar. Bu nedenle bu ailelere “Yarıcı” ismi verilir.

Fındık üretimi yok denecek kadar azdır. Köy halkı, kendi ihtiyaçları kadar mısır, fasulye ve kabak yetiştirir. 

ÇEVRE İNSANININ KULLANDIĞI ARAÇLARDAKİ GELİŞMELER

            Köylerde makineli tarım yapılmamaktadır. Toprak işlerinde kazma, kürek, bel ve çapa kullanılır. Çayları budamak için çay bıçağı ve makası kullanılmaktadır. Ağaçlar eskiden olduğu gibi hızarlarla değil, benzinli ve elektirikli ağaç motorları ile kesilip odun veya kereste için hazırlanmaktadır. Yörenin engebeli olması ve arazinin çok az oluşu, makineli tarımı engellemektedir. Evlerde buzdolabı, çamaşır makinesi, radyo, TV, ütü gibi araçlar ekseriyetle bulunmaktadır.

 HAYVANCILIK

            Hayvancılık bakımından yöre halkı geridir. Yeterince ot olmaması ve yemlerin pahalı olması, hayvancılığın bu yörede geri kalmasına sebep olmuştur. Hemen her evde ancak bir inek bulunmakta, bunu da kendi ihtiyaçları için beslemektedirler. Son zamanlarda arıcılığa ilgi duyulmaktadır. Elde edilen balın besin değeri çok yüksek ve katkısız olduğundan, geliri yüksektir. Küçükbaş hayvan yok denecek kadar azdır. Hemen her evde sadece kendi ihtiyacını karşılayacak kadar kümes hayvanları yetiştirilir.

İŞ YERLERİ

            Bögede büyük sayılabilecek hiçbir sanayi tesisi yoktur, En büyük tesisler ÇAYKUR çay fabrikalarıdır. Özel çay fabrikaları daha düşük kapasite ile üretim yapmaktadırlar. Bu tesislerde çalışanların çoğunluğu mevsimlik işçilerdir. Bölgenin kalkınması için yeterli potansiyelleri yoktur. Bölge ormanlık alan olmasına rağmen kerestecilik gelişmemiştir, Yoğunlukla kızılağaç yetişmetedir, bununda ekonomik değeri çok düşüktür. Kağıt sanayi için kavak yetiştiriciliği yok denecek kadar azdır.

              Bölgede varlığını duyduğumuz madenler konusunda ciddi hiçbir tesis yoktur, Özelleştirilen maden bölgelerinde imtiyaz sahipleri yatırım yapmamaktadır.

              Orman üsünlerinde elde edilen kütük evler bölgede başarılı olamamıştır, bölge dışına iş yapan imalathaneler üretimlerini de bölge dışına taşıma eğilimine girmiştir. Küçük atelyelerde bölgenin ihtiyaçlarını sağlayacak üretim yapılmaktadır.